PiN Barta
ସୁଦାମ ଶେଖର: ଦିଲ୍ଲୀରେ ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ପୁଣିଥରେ ବିରୋଧୀ ଏକତା ଉପରେ ଗୁରୁତର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଛି। ଶିକ୍ଷା ଓ ଯୁବପିଢ଼ି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ସମସ୍ତ ବିରୋଧୀ ଦଳ ଏକାଠି ହେବେ ବୋଲି ଆଶା କରାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ରାଜନୈତିକ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ହିଁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ପାଉଥିବା ଦେଖାଯାଉଛି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏହି ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନର ନେତୃତ୍ୱ ଛାତ୍ର ସଂଗଠନ ଓ ସିଭିଲ୍ ସୋସାଇଟିଙ୍କ ହାତରେ ରହିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ କଂଗ୍ରେସ ତୁଳନାମୂଳକ ଭାବେ ଏହାଠାରୁ ଦୂରରେ ରହିଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ସକ୍ରିୟ ଭୂମିକା ପରେ ଆନ୍ଦୋଳନର ରାଜନୈତିକ କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ବଦଳୁଥିବା ପରି ମନେ ହେଉଛି। ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆମ ଆଦମୀ ପାର୍ଟି ଓ ସମାଜବାଦୀ ପାର୍ଟି ଭଳି ଦଳମାନଙ୍କ ଆଶଙ୍କା ମଧ୍ୟ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି ଯେ, କଂଗ୍ରେସ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ସର୍ବାଧିକ ରାଜନୈତିକ ଲାଭ ଉଠାଇପାରେ।
ଯଦି ବିରୋଧୀ ଦଳମାନଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ସରକାରଙ୍କୁ ଘେରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ଲଢ଼େଇରେ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୂତ ରହେ, ତେବେ ଏହାର ସିଧାସଳଖ ରାଜନୈତିକ ଲାଭ ଭାଜପାକୁ ମିଳିପାରେ। ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ କୌଣସି ଆନ୍ଦୋଳନର ସଫଳତା କେବଳ ଜନସମର୍ଥନ ଉପରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ବିରୋଧୀ ଦଳମାନଙ୍କର ସାମୂହିକ କୌଶଳ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭର କରେ। ଯଦି ସାଧାରଣ ଜନସ୍ୱାର୍ଥ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ବିରୋଧୀମାନେ ଏକ ସାଧାରଣ ମଞ୍ଚ ଗଢ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱସନୀୟତା ଦୁର୍ବଳ ହେବ ଏବଂ ସତ୍ତାପକ୍ଷ ରାଜନୈତିକ ଭାବେ ଆଗୁଆ ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ। ଏନଡିଏ ଓ ୟୁପିଏ ମଧ୍ୟରେ ତୁଳନା କଲେ ୟୁପିଏ ଦିନକୁ ଦିନ ଦୁର୍ବଳ ହେବା ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଛି। ୟୁପିଏ ରେ ଏକତାର ଅଭାବ ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଏନଡିଏ ପୂର୍ବାପେକ୍ଷା ଅଧିକ ମଜବୁତ ହେଇ ଚାଲିଛି। ଏହା ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ହେଇପାରେ କିନ୍ତୁ ଶୁଭଙ୍କର ନୁହେଁ। କଂଗ୍ରେସ ନିଜ ବଡ଼ ଭାଇ ପଣିଆ ଜାହିର କରିବାକୁ ଅନବରତ ଚେଷ୍ଟା ଅନ୍ୟ ସହଯୋଗୀ ଦଳଙ୍କୁ ହତୋତ୍ସାହିତ କରୁଥିବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି। ସରକାରଙ୍କ ବିଫଳତାକୁ ନେଇ ମିଳିତ ଘେରିବା ଦେଖିବା ହେଉନାହିଁ। ସମସ୍ତେ କିନ୍ତୁ ସରକାର ବିରୋଧୀ।
